Þegar Mara dregur sig í hlé í strandbæ til að jafna sig eftir brotið samband og kulnun, býst hún við einveru, ekki tengslum. Hún leigir veðrað sumarhús við sjóinn yfir sumarið og samþykkir eitt skilyrði sem varfærni húsráðandinn hennar, Elise, setur: engin tengsl. En sumarið hefur þann sið að mýkja reglur. Eftir því sem langir dagar víkja fyrir sameiginlegum máltíðum, opinskárum samtölum og hægri uppbyggingu trausts, byrjar Mara að finna eitthvað sem hún hefur ekki fundið í mörg ár—að vera til staðar. Elise, mótuð af fyrri ástarsorg sem kenndi henni að ástin hverfur, streitist á móti því sem er að vaxa á milli þeirra jafnvel þótt hún þrái það.