Wanneer Isobel alles verliest — haar moeder, haar relatie, haar richting — vertrekt ze naar het Engelse platteland om te ontsnappen aan het lege stadsleven dat haar beklemt. In een mysterieuze advertentie leest ze over Rivenhall Manor: een afgelegen landhuis waar een tuinier wordt gezocht. Stilte gewenst. Wat ze aantreft is geen gewone tuin, maar een plaats waar verdriet nog ademhaalt — en de rozen bloeien naar het hart van wie hen verzorgt. In de schaduw van Rivenhall ontmoet ze Gabriel, de gesloten weduwnaar die het huis bewaakt en weigert verder te leven sinds het verlies van zijn vrouw. Tussen hen groeit iets wat ze beiden niet willen voelen, maar niet kunnen ontkennen. Terwijl Isobel de verwilderde tuin langzaam tot bloei brengt, openen ook oude geheimen zich. Brieven uit het verleden, bloemen die reageren op emotie, een huis dat lijkt te luisteren. Rivenhall houdt zijn adem in — tot liefde, verlies en verlangen samenkomen in een roos die nog nooit eerder heeft gebloeid. De Laatste Roos van Rivenhall is een zintuiglijke, gotisch-romantische vertelling over rouw, heling en de moed om opnieuw wortel te schieten.